خداحافظ همين حالا

گریه کن....

 

گریه کن قشنگ من

گریه کن ای گل صد برگ دلم

گریه کن زودی غمات میرن ز یاد

این طوری سبک میشی روزای خوب یادت می یاد

گریه کن منم دارم مثل تو گریه می کنم

گریه کن به خدا سخت می دونم

گریه کن که حالا ها باید از هم جدا باشیم

اخه دنیا نمی خواد که من و تو با هم باشیم

گریه کن واسه همه .واسه خودت.برای من

واسه هر چی عاشقه.....من

گریه کن  میخوام بیام ببوسمت

راهمون دوره ولی.......می بوسمت

گریه کن تا اسمون گریه کنه

خدا از گریه ما گریه کنه

گریه کن بزار اشکات بریزن

دونه هاش خیلی قشنگن می بینم

گریه کن بزار به پای بهانه

اخه اشکات واسه موندن لازمه

گریه کن با چشای مهربونت

گریه کن.فدای گریه کردنت.....   

دستامون تو دستاي هم بمونه                                دلامون تو اسمون رها بشه

خيلي سخته .اما فانوس دلو                                   اروم اروم ديگه خاموش ميكنيم

هر كي تو چشاي ما زل زد و رفت                              مثل يه اينه فراموش ميكنيم

ما توي تنگ بلوريم مگه نه                                       چرا مثل ماهيا گريه كنيم

هيچ كس اشكامون و باور نداره                                اگه صد سال سيا گريه كنيم.....

درون كوچه قلبم جه غمگينانه مي پيچد صداي تو كه مي گفتي به جز تو دل نميبندم.......فريب وعدههايت را ندانستم .ولي اكنون به ياد وعده هاي تو ميان گريه مي خندم.......تو بودي اسمان من........غمت همسايه قلبم.ولي خورشيد چشم تو.به بام ديگري سر زد.....قسم بر سوز پنهانم .تو را  ديگر نمي خواهم.....كه از بام دو چشم تو ...پرستوي دلم پر زد. در ان غمگين غروب سرد.تو از شهرم سفر كردي .نگاهم در افقها ماند..و من افسوس مي خوردم. شيار گو نهايم را گل اشكم نوازش كرد .ومن از تو جدا ماندم . ولي اي كاش ميمردم....برو ديگر كه دل از غم رها كردم.خداحافظ ..خداحافظ... كه ديگر بر نميگردم.......

كاش مي شد هيچ كس تنها نبود.كاش مي شد ديدنت رو يا نبود.گفته بودي با تو مي مانم.ولي رفتي و گفتي كه اين جا جا نبود.ساليان سال تنها مانده ام....شايد اين رفتن سزاي من نبود.من دعا كردم براي بازگشت.دستهاي تو ولي بالا نبود.باز هم گفتي كه فردا مي رسي.كاش مي شد روز ديدنت فردا نبود..........